Παραμετρικότητα, Ελένη Παπαντωνίου, 7278

Βάση του παραμετρικού σχεδιασμού αποτελεί η παραγωγή γεωμετρίας από τον ορισμό μιας οικογένειας αρχικών παραμέτρων και το σχεδιασμό των επίσημων σχέσεων που τις συνδέουν μεταξύ τους. Πρόκειται για τη χρήση μεταβλητών και αλγορίθμων ώστε να δημιουργηθεί μια ιεραρχία μαθηματικών και γεωμετρικών σχέσεων που επιτρέπουν με τη σειρά τους τη δημιουργία ενός συγκεκριμένου σχεδίου, αλλά και τη διερεύνηση ενός φάσματος πιθανών λύσεων λόγω της μεταβλητότητας των αρχικών παραμέτρων.

Η παραμετρική σκέψη εισάγει την αλλαγή στη νοοτροπία από την αναζήτηση για μια συγκεκριμένη και καθορισμένη στατική επίσημη λύση στο σχεδιασμό των ενδιάμεσων σταδίων και παραγόντων που χρησιμοποιούνται για ένα πιθανό σχεδιαστικό αποτέλεσμα. Η χρήση αλγορίθμων και προηγμένων υπολογιστικών τεχνικών δε γίνεται για το σχεδιασμό εξεζητημένων μορφών, αλλά για τη δημιουργία επίσημων πιθανοτήτων. Δεν πρόκειται για την παραγωγή μιας λύσης, αλλά μιας οικογένειας πιθανών αποτελεσμάτων.

Ο παραμετρικός σχεδιασμός δεν αποτελεί άγνωστο έδαφος για τους αρχιτέκτονες. Από τις αρχαίες πυραμίδες μέχρι τα σύγχρονα ιδρύματα, τα κτίρια έχουν σχεδιαστεί και κατασκευαστεί σε σχέση με μια ποικιλία από μεταβαλλόμενες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου του κλίματος, της τεχνολογίας, της χρήσης, του χαρακτήρα, του περιβάλλοντος, του πολιτισμού και της διάθεσης. Ο υπολογιστής δεν εφηύρε τον παραμετρικό σχεδιασμό ούτε επαναπροσδιόρισε την αρχιτεκτονική ή το επάγγελμα. Ωστόσο, παρείχε ένα πολύτιμο εργαλείο που επέτρεψε στους αρχιτέκτονες να σχεδιάσουν και να κατασκευάσουν καινοτόμα κτίρια με πιο αυστηρές ποιοτικές και ποσοτικές πρϋποθέσεις. Συνεπώς, ο λόγος που η έννοια της παραμετρικότητας εμφανίστηκε στο προσκήνιο κυρίως τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια είναι η ταχύτατη ανάπτυξη της τεχνολογίας, που επέτρεψε στον παραμετρικό σχεδιασμό να πάρει άλλες διαστάσεις και να κινήσει τα νήματα της σύγχρονης αρχιτεκτονικής διαδικασίας.

Ειδικότερα, ο παραμετρικός σχεδιασμός συμβάλλει:

• Στην κατασκευή πολύπλοκων μορφών και γεωμετριών που δεν θα μπορούσαν να κατασκευαστούν με συμβατικές μεθόδους.
• Στην εισαγωγή σε έναν ιεραρχημένο τρόπο σχεδιασμού(κύριες  και  δευτερεύουσες παραδοχές).
• Στην επαφή και το σχεδιασμό με βάση το υλικό, καθώς κανείς είναι αναγκασμένος να δουλεύει ευθύς εξ’ αρχής με το υλικό και τις ιδιότητές του. 
• Στην έμφαση στην κατασκευαστική λεπτομέρεια. 
• Στην δυναμική αντιμετώπιση αρχιτεκτονικών προβλημάτων, δηλαδή στη δημιουργία μοντέλων ή συστημάτων τα οποία μπορούν να ανταποκριθούν σε διαφορετικές συνθήκες(αρχικές παραδοχές).
• Στην διαδικασία κατασκευής σε κλίμακα 1:1.

Ωστόσο, οι μαθηματικές  παραμετρικές και αλγοριθμικές διαδικασίες έχουν αποδειχθεί τις περισσότερες φορές πολύ περιοριστικές για να λάβουν υπόψιν παραγωγικά τις σύνθετες πολιτιστικές, κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες κάτω από τις οποίες καλούνται να δημιουργήσουν οι αρχιτέκτονες σήμερα. Μπορεί ορισμένες φορές να φαίνεται εντυπωσιακό το γεγονός ότι κανείς σχεδιάζει κτίρια και πόλεις χρησιμοποιώντας παραμετρικά και προγραμματικά σχεδιαστικά όργανα. Παρόλα αυτά το μεγαλύτερο μέρος αυτών των σχεδιασμών τείνουν να ενσωματώνουν πολλές άγνωστες υποθέσεις με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε καταστάσεις του πραγματικού σύγχρονου κόσμου.