Ο άνθρωπος έχει ανάγκη κάποια σταθερά σημεία αναφοράς, που να μπορούν να του εξασφαλίζουν τον προσανατολισμό, τον σκοπό, την κατεύθυνση, αλλά και να δημιουργούν ένα οικείο περιβάλλον σε αυτόν. Ένας επαναλαμβανόμενος, όμως, μηχανισμός, ενώ φαίνεται να παράγει πράξη, καταντά μηχανική διαδικασία και δημιουργεί αδράνεια στην πραγματικότητα. Η σχέση του ανθρώπου με το χώρο πρέπει να είναι διαδραστική, δημιουργική. Όταν γίνεται στατική και αμετάβλητη, η αλληλεπίδραση εκμηδενίζεται και καταλήγει σε αδράνεια. Έτσι, η σχέση ανθρώπου-χώρου χρειάζεται την μεταβλητότητα, ως αλλαγή, προσαρμογή, αναδιαμόρφωση.
Η μεταβλητότητα στην αρχιτεκτονική δίνει τη δυνατότητα ανταπόκρισης σε αυτό για το οποίο έχει προγραμματιστεί: να καλύπτει τις συνεχώς μεταβαλλόμενες ανάγκες των ανθρώπων και κατ'επέκταση του δημόσιου χώρου. Η ευελιξία όμως αυτή, έρχεται σε σύγκρουση με την καθιερωμένη αντίληψη για το δομημένο περιβάλλον, καθώς η αρχιτεκτονική έως πρόσφατα θεωρούνταν πιο σταθερή και στέρεη. Ο σχεδιασμός αντανακλά την εποχή στην οποία πραγματοποιήθηκε. Αυτή η αντίληψη αναστρέφεται δυναμικά με την έννοια της μεταβλητότητας, καθώς εμπεριέχει τη λογική της ενσωμάτωσης και προσαρμογής, κάθε φορά στα εκάστοτε δεδομένα και ανάγκες, καλύπτοντας τις ελλείψεις της κάθε φάσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου