ΟΙ ΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΝ 21Ο ΑΙΩΝΑ
Μιλώντας για έννοιες στην αρχιτεκτονική τις περισσότερες φορές δεν κάνουμε τίποτε λιγότερο ή περισσότερο από την εφαρμογή μιας απλής μετάβασης της καθαρής ιδέας στην θεωρητική της ανάπτυξη ή και την υλοποίησή της μέσω των υλικών συστημάτων που μας παρέχει η εκάστοτε τεχνολογία.
Σήμερα στον κόσμο του εικοστού πρώτου αιώνα τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο να αποφασίσει κάποιος εάν μπορούμε να πούμε ότι κάθε έννοια και περιεχόμενο διατηρεί την καθολική μορφή του έργου, διότι η μορφή ενός έργου συνδέεται πάντα και συνυπάρχει με το περιεχόμενου του νοήματος του το οποίο κι καθορίζει τις τάσεις.
Αναμφίβολα, η αρχιτεκτονική ιδέα είναι απαραίτητη σε κάθε έργο που έχει σχεδιαστεί από έναν αρχιτέκτονα, καθώς αυτή είναι η ουσία του σχεδιασμού, για αυτό και ο σχεδιασμός γίνεται μερικές φορές δύσκολο να προσδιοριστεί, δεδομένου του ότι πρέπει να έχει ένα καλό όραμα για το πώς τελικά μπορεί να προβληθεί αυτή η ιδέα.
Η ιδέα αυτή λοιπόν της πολύ_λειτουργικότητας που φαίνεται να καθορίζει την σύγχρονη αρχιτεκτονική τάση είτε ως έχοντας για υπόβαθρο κάτι καινούριο είτε ως έχοντας κάτι ιστορικά παγιωμένου στο χρόνο θέτει σήμερα ως στόχο την καλύτερη απόδοση και την πλαστική αισθητική του έργου, με αποτέλεσμα να καθορίζει τώρα τις σχέσεις τις με την γεωμετρία, τη συμμετρία και την ισορροπία, υπό την διεύθυνση μίας νέας άλλης μεταμοντέρνας αρχιτεκτονικής άποψης.
Για αυτό και αυτό που διαφαίνεται ως η νέα τάση επικράτησης για τα έργα εκείνα που συμμορφώνονται με το κύριο χαρακτηριστικό της πολύ_λειτουργίας είναι μια ουσιαστική τάση που χαρακτηρίζεται από την απλότητα, την εκφραστική ειλικρίνεια των δομικών στοιχείων, την πλήρη απουσία διακοσμητικών στοιχείων, το χειρισμό των αναλογιών καθώς και την κομψότητα της χρήσης των υλικών, είναι δηλαδή μια στάση πολύ κρατική απέναντι στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, η οποία μπορεί τελικά να χρησιμοποιηθεί για διάφορες λειτουργίες.
Τέτοιες αρχιτεκτονικές μορφές πολύ_λειτουργικότητας εάν μπορούσαμε να τις χαρακτηρίσουμε έτσι θα πρέπει να είναι με βάση την προαναφερθείσα δομική αντίληψη, έργα όπως η L'Hemisfèric στην Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών στη Βαλένθια της Ισπανίας, όπου ουσιαστικά διαμέσου της αντανάκλασης του ειδώλου στον καθρέφτη του νερού αντικατοπτρίζεται η δομή του έργου με αποτέλεσμα να αφομοιώσει από το ανθρώπινο μάτι όλο αυτό που μπορεί να χαρακτηρίσει το έργο, ή το Turning στο Μάλμο, της Σουηδία, στο οποίο η κύρια εφαρμογή βρίσκει την χρησιμότητα της στην δομή της κίνησης των γεωμετρικών κύβων, ώστε αυτή με την σειρά της να αφομοιώνεται εδώ από το δυναμικό στοιχειό της στάσης του κτιριολογικού συμπλέγματος.
Με λίγα λόγια αυτά τα δύο παραδείγματα καθώς και πολλά ακόμα δυναμικά αρχιτεκτονικά έργα πολύ_λειτουργικότητας, που φαίνεται να λειτουργούν ως οι πρόδρομοι στο μέλλον του σύγχρονου αρχιτεκτονικού διεθνούς στυλ απαιτούν μια πρωτοποριακή ιδέα για το σχεδιασμό, θεωρώντας ταυτόχρονα την δομή της πολλαπλότητας απαραίτητη.
Μιλώντας για έννοιες στην αρχιτεκτονική τις περισσότερες φορές δεν κάνουμε τίποτε λιγότερο ή περισσότερο από την εφαρμογή μιας απλής μετάβασης της καθαρής ιδέας στην θεωρητική της ανάπτυξη ή και την υλοποίησή της μέσω των υλικών συστημάτων που μας παρέχει η εκάστοτε τεχνολογία.
Σήμερα στον κόσμο του εικοστού πρώτου αιώνα τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο να αποφασίσει κάποιος εάν μπορούμε να πούμε ότι κάθε έννοια και περιεχόμενο διατηρεί την καθολική μορφή του έργου, διότι η μορφή ενός έργου συνδέεται πάντα και συνυπάρχει με το περιεχόμενου του νοήματος του το οποίο κι καθορίζει τις τάσεις.
Αναμφίβολα, η αρχιτεκτονική ιδέα είναι απαραίτητη σε κάθε έργο που έχει σχεδιαστεί από έναν αρχιτέκτονα, καθώς αυτή είναι η ουσία του σχεδιασμού, για αυτό και ο σχεδιασμός γίνεται μερικές φορές δύσκολο να προσδιοριστεί, δεδομένου του ότι πρέπει να έχει ένα καλό όραμα για το πώς τελικά μπορεί να προβληθεί αυτή η ιδέα.
Η ιδέα αυτή λοιπόν της πολύ_λειτουργικότητας που φαίνεται να καθορίζει την σύγχρονη αρχιτεκτονική τάση είτε ως έχοντας για υπόβαθρο κάτι καινούριο είτε ως έχοντας κάτι ιστορικά παγιωμένου στο χρόνο θέτει σήμερα ως στόχο την καλύτερη απόδοση και την πλαστική αισθητική του έργου, με αποτέλεσμα να καθορίζει τώρα τις σχέσεις τις με την γεωμετρία, τη συμμετρία και την ισορροπία, υπό την διεύθυνση μίας νέας άλλης μεταμοντέρνας αρχιτεκτονικής άποψης.
Για αυτό και αυτό που διαφαίνεται ως η νέα τάση επικράτησης για τα έργα εκείνα που συμμορφώνονται με το κύριο χαρακτηριστικό της πολύ_λειτουργίας είναι μια ουσιαστική τάση που χαρακτηρίζεται από την απλότητα, την εκφραστική ειλικρίνεια των δομικών στοιχείων, την πλήρη απουσία διακοσμητικών στοιχείων, το χειρισμό των αναλογιών καθώς και την κομψότητα της χρήσης των υλικών, είναι δηλαδή μια στάση πολύ κρατική απέναντι στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό, η οποία μπορεί τελικά να χρησιμοποιηθεί για διάφορες λειτουργίες.
Τέτοιες αρχιτεκτονικές μορφές πολύ_λειτουργικότητας εάν μπορούσαμε να τις χαρακτηρίσουμε έτσι θα πρέπει να είναι με βάση την προαναφερθείσα δομική αντίληψη, έργα όπως η L'Hemisfèric στην Πόλη των Τεχνών και των Επιστημών στη Βαλένθια της Ισπανίας, όπου ουσιαστικά διαμέσου της αντανάκλασης του ειδώλου στον καθρέφτη του νερού αντικατοπτρίζεται η δομή του έργου με αποτέλεσμα να αφομοιώσει από το ανθρώπινο μάτι όλο αυτό που μπορεί να χαρακτηρίσει το έργο, ή το Turning στο Μάλμο, της Σουηδία, στο οποίο η κύρια εφαρμογή βρίσκει την χρησιμότητα της στην δομή της κίνησης των γεωμετρικών κύβων, ώστε αυτή με την σειρά της να αφομοιώνεται εδώ από το δυναμικό στοιχειό της στάσης του κτιριολογικού συμπλέγματος.
Με λίγα λόγια αυτά τα δύο παραδείγματα καθώς και πολλά ακόμα δυναμικά αρχιτεκτονικά έργα πολύ_λειτουργικότητας, που φαίνεται να λειτουργούν ως οι πρόδρομοι στο μέλλον του σύγχρονου αρχιτεκτονικού διεθνούς στυλ απαιτούν μια πρωτοποριακή ιδέα για το σχεδιασμό, θεωρώντας ταυτόχρονα την δομή της πολλαπλότητας απαραίτητη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου