μορφογένεση_
αλεξάνδρα χατζηκομνίτσα (7473)
Αποτελεί και αυτή μια από τις πολλές έννοιες που
χρησιμοποιούνται στην αρχιτεκτονική που μπορούν να μεταφράζονται με διαφορετικό
τρόπο από άτομο σε άτομο και όλες οι «μεταφράσεις» της, να είναι τεκμηριωμένες.
Για παράδειγμα ο Manuel DeLanda συνδέει την έννοια της
μορφογένεσης με την υλικότητα. Επίσης
την χωρίζει σε κατηγορίες όπως την φυσική μορφογένεση που αναφέρεται στη μορφή
που έχουν τα πάντα ( π.χ. σύννεφα, βουνά κ.α.), και την καλλιτεχνική μορφογένεση
όπου ο καλλιτέχνης αποφασίζει στο μυαλό του την τελική φόρμα και στη συνέχεια
της δίνει υλικότητα. Αυτή η διαδικασία όμως δημιουργεί ρήξη στη διασύνδεση της
καλλιτεχνικής μορφογένεσης με τη φυσική.
Ο DeLanda χρησιμοποιεί ως παράδειγμα καλλιτεχνικής μορφογένεσης
αναφέρει ένα έργο του Frei Otto. σημασία εδώ έχει η απόφαση του αρχιτέκτονα να
χρησιμοποιήσει για τη στέγη του αρχιτεκτονήματος μία χάραξη καμπύλων γραμμών
(υπερβολικών παραβολοειδών καμπύλων) εμπνευσμένες από το σώμα του αλόγου. Η
δυσκολία της αναπαράστασης αυτής της καμπύλης (η οποία σήμερα πολύ εύκολα
απεικονίζεται στα σύγχρονα προγράμματα), τον οδήγησε στο να χρησιμοποιήσει τις
σφαιρικές μορφές που δημιουργεί το σαπούνι. Επομένως συνδύασε την μορφή που
αποφάσισε και χρησιμοποίησε ένα φυσικό στοιχείο αλλά το «υποχρέωσε» να υποκύψει
στις δίκες του αποφάσεις. Με αυτό τον τρόπο η καλλιτεχνική και η φυσική
μορφογένεση «ενώθηκαν» στη μέση ως συνεργάτες.
Στη συνέχεια και με σκοπό να γίνει πιο κατανοητή η έννοια
της μορφογένεσης πρέπει πρώτα να γίνει κατανοητή η έννοια τη υλικότητας – το υλικό,
και ποίος άλλος γνωρίζει καλύτερα το υλικό από τους επιστήμονες; Άρα πρώτα
πρέπει να μελετηθεί η επιστήμη ( η επιστήμη των υλικών, η επιστήμη η σύγχρονη,
και όχι αυτή που μελετούσε αυτά που δεν φαίνονται, τα φανταστικά).
Όμως η «σκέψη» της επιστήμης δεν είναι κοινή για όλα τα
πεδία της, και αυτό οδηγεί στην ανάγκη να αναζητηθούν αυτά τα είδη των
συλλογισμών της επιστήμης, τα οποία αναλύονται σε 3 “reasoning styles” που έχουν οριστεί από
τον Delouse.
Αυτά είναι:
·
Η πληθυσμιακή σκέψη (population thinking), η οποία έχει σχέση
με τις επιστήμες της γενετικής και βιολογίας. Έχει της ρίζες της στις
εξελικτικές θεωρίες του Δαρβίνου καθώς και στις ανακαλύψεις του Mentel πάνω στο
DNA. Έτσι διαμορφώνεται με βάση το γεγονός, ότι η γενετική πληροφορία υπάρχει
κάπου αποθηκευμένη και μεταφέρεται με κάποιο τρόπο από γενιά σε γενιά. Ως
παράδειγμα αυτού του τρόπου σκέψης, αποτελεί η καθιέρωση κάποιας διαλέκτου η
οποία δεν θα μπορούσε τυχαία να έχει καθιερωθεί, αλλά σίγουρα υπάρχουν βαθύτερα
αίτια και αυτά είναι η γενετική πληροφορία που «κουβαλάνε» αυτοί που τη μιλούν
(γλώσσα, δόντια κ.τ.λ.) . έτσι συνειδητά ή όχι, η γενετική μας πληροφορία μας
κάνει να δίνουμε μορφή στα υλικά πράγματα
·
Η εντατική σκέψη (intensive thinking) η οποία έχει τις
ρίζες της στη θερμοδυναμική και αφορά τη μελέτη υπαρκτών πραγμάτων. Συνδέεται
με την ανακάλυψη της ατμομηχανής που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μεταφορά ενός
φυσικού φαινομένου και χρησιμοποίηση του στον «υλικό κόσμο». Άρα αφορά την
διαδικασία παραγωγής πραγματικών αντικειμένων.
·
Η τοπολογική σκέψη (topological thinking) η
οποία σχετίζεται με την επιστήμη των μαθηματικών και αφορά τη μορφογένεση
εικονικών πραγμάτων, δηλαδή πραγμάτων που είναι υπαρκτά αλλά όχι απαραίτητα
απτά
Παρότι λοιπόν για κάθε αντικείμενο της επιστήμης υπάρχει και
διαφορετικός τρόπος σκέψης, ο DeLanda θεωρεί πως και τους τρεις συλλογισμούς τους συνδυάζει η
επιστήμη της οικολογίας. Μήπως αυτός είναι ο λόγος για τις σύγχρονες συζητήσεις γύρω από την οικολογική αρχιτεκτονική;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου