σκέψεις και σημειώσεις με βάση τη σύγχρονη συζήτηση (με βάση τα ερεθίσματα των: Κώστας Τερζίδης, Patrik Schumacher, Manuel DeLanda, Frederic Migayrou)

Η κουβέντα για τη σύγχρονη αρχιτεκτονική φαίνεται να είναι ατελείωτη. Με βάση το γεγονός ότι συνεχώς πρέπει να εξελισσόμαστε και να διαφοροποιούμαστε από αυτό που υπήρχε πριν από εμάς, η αρχιτεκτονική δεν μπορεί να μένει η ίδια. Υπάρχει ίσως η πίεση του να αυτοπροσδιοριστεί, να καθορίσει τη νέα της ταυτότητα αλλά και την ονομασία της, ώστε να ενταχθεί στην ιστορία σαν κάτι που για μια συγκεκριμένη περίοδο, είχε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ποιό μπορεί να θεωρηθεί δηλαδή το νέο στυλ που αντιπροσωπεύει την αρχιτεκτονική σήμερα; Είναι αυτό οικουμενικό/ παγκόσμιο;

Ίσως αυτά να είναι ερωτήματα που δεν μπορούν να έχουν απάντηση ακόμα, καθώς συνήθως ο ορισμός μιας εποχής έρχεται μετά το πέρας της. Γι’ αυτό, ίσως τώρα είναι η περίοδος που η θεώρηση της αρχιτεκτονικής αμφιταλαντεύεται, αμφισβητείται και διερευνά, χωρίς να έχει σαφή όρια και σαφή πεδία διάδρασης. Ωστόσο, δεν γίνεται να μην αναφερθούν οι όροι παραμετρικότητα, συνδεσιμότητα, μεταβλητότητα, υλικότητα,  ψηφιακός- αλγοριθμικός- τρισδιάστατος- έξυπνος σχεδιασμός, ως το νέο λεξιλόγιο και ως οι νέες τάσεις που δείχνουν τον σύγχρονο τρόπο σκέψης.

Έτσι, η αλλαγή και η μεταβολή γίνονται καθοριστικοί παράγοντες για τον σχεδιασμό και αναζητείται ο τρόπος με τον οποίο η αρχιτεκτονική μπορεί να χειριστεί αυτές τις έννοιες και να προσαρμόζεται σε διαφορετικές συνθήκες. Γίνεται αναγκαίος ο προγραμματισμός παραμέτρων που επιφέρει άμεσα και μοναδικά αποτελέσματα. Η έννοια της τυπολογίας δεν έχει απομακρυνθεί αλλά επικρατεί μία τάση για τον εντοπισμό της και στη συνέχεια τον μετασχηματισμό της. Η απομάκρυνση από τους κανόνες του καννάβου και  της ορθοκανονικότητας και η εισαγωγή εννοιών από τα Μαθηματικά και τους αλγόριθμους δημιουργούν σχέσεις που παράγουν μια μεγάλη ποικιλία μορφών. Το αποτέλεσμα είναι εύπλαστο, σχεδόν έμψυχο, γίνεται διαδραστικό, δυναμικό και αυτό αντιπροσωπεύει σημερινές φιλοδοξίες και αξίες.

Είναι πραγματικά ενδιαφέρον το ότι στην συζήτηση που επικρατεί, αλλά και στους διάφορους πειραματισμούς, εμπλέκονται διαφορετικοί επιστημονικοί κλάδοι με τις νέες τους «ανακαλύψεις». Αυτό είναι μια προσπάθεια ένωσης διαφορετικών πραγματικοτήτων οι οποίες πολλαπλασιάζονται όσο υπάρχει μεγαλύτερη εξειδίκευση. Έτσι, ο θεωρητικός λόγος περί αρχιτεκτονικής έχει φιλοσοφική βάση ενώ η μορφογένεση επηρεάζεται κυρίως από τους τομείς της βιολογίας, των μαθηματικών, της φυσικής και τέλος της οικολογίας. Ακόμα ένας τομέας που υπεισέρχεται είναι η πληροφορική η οποία επηρεάζει τα εκφραστικά μέσα και δίνει πολλαπλές δυνατότητες στο σχεδιασμό. Το λεξιλόγιο της αρχιτεκτονικής πλέον, εμπεριέχει  τόπους ή άτοπους, αναπαραγωγικά συστήματα, γενετική, γονίδια, ενέργεια, κίνηση και μεταβίβαση καθώς και δίκτυα, έννοιες που προάγουν την συνδεσιμότητα και τη συνέχεια.  

Όλα τα παραπάνω δείχνουν μια αρχιτεκτονική που θέλει να λειτουργεί ως αυτόνομη οντότητα, που επηρεάζεται από διαφορετικά ερεθίσματα και κατ’ επέκταση αντιδρά σε αυτά.