το υβρίδιο Δουμάνη-Κόρκα Ειρήνη (7316)

Το υβρίδιο στην βιολογία αναφέρεται στον απόγονο ως αποτέλεσµα cross-breeding των διαφορετικών ειδών. Πρόκειται δηλαδή για το αποτέλεσµα της διασταύρωσης δύο γενετικά ανόµοιων ατόµων (ζωικών ή φυτικών), τα οποία όµως εκφράζουν κάποιο κοινό χαρακτηριστικό µε διαφορετικό τρόπο. Ειδικότερα υβρίδια λέγονται τα άτοµα που σε µία ή περισσότερες αντίστοιχες θέσεις των χρωµοσωµάτων έχουν διαφορετικά αλληλόµορφα γονίδια (ετεροζυγωτία). Γενικά αναφέρεται σε κάτι µικτής προέλευσης ή σύνθεσης.
Η υβριδική φύση του σύγχρονου αρχιτεκτονικού έργου δεν σχετίζεται µε τους αρµονικούς και συνεκτικούς οργανισµούς αλλά µε σενάρια τα οποία αποτελούνται από δοµές και ταυτότητες που συνυπάρχουν παρασιτικά.

Η έννοια του µίγµατος των δοµών µπορεί να αναδειχθεί µέσα από µια σειρά µέσων όπως τον υβριδισµό, την συνύπαρξη, την συγχώνευση κ.ά. Τις περισσότερες φορές είναι συνδεδεµένη µε την απώλεια της καθαρότητας. Τέτοιες νοθευµένες συναντήσεις οδηγούν σε µία ένωση των αδελφών τύπων-ειδών, βασισµένη σε µια άµεση και ευέλικτη διασύνδεση µεταξύ των ενδεχόµενα αντίθετων στοιχείων. Αυτά τα ανόµοια στοιχεία µπορούν να γεννήσουν στο σήµερα νέες καταστάσεις συνεργασίας, τοµών, παντρέµατος και πολλαπλασιασµού. Έτσι τα παλιά µονοσήµαντα (καθαρά, ερµητικά) προφίλ αµαυρώνονται από υβριδικές µορφές, οι οποίες δηµιουργούν χωρικούς συνδυασµούς πιο ανοιχτούς, και πολύπλευρους.

Ο υβριδικός χώρος παρουσιάζεται µέσα από ένα ευρύ φάσµα προσσεγγίσεων από αρχιτεκτονες που ενσωµατώνουν τις τεχνικές των υπολογιστών στις µεθόδουςεργασίας τους µε έναν διερευνητικό τρόπο, πάνω στην αντίληψη ότι ο υπολογιστής θα αλλάξει ριζικά την φύση της αρχιτεκτονικής, όσον αφορά στην σχεδιαστική διαδικασία. Ο χώρος αυτός δεν είναι ένα κίνηµα αλλά µία ιδέα η οποία µας βοηθά να προσδιορίσουµε τον ρόλο του υπολογιστή στην αρχιτεκτονική. Αντί να προσπαθήσουµε να δώσουµε κύρος σε συµβατικές αρχιτεκτονικές µε διαφορετικούς τρόπους µπορούµε να διηθήσουµε την αρχιτεκτονική σε άλλα µέσα και αρχές προκειµένου να παραχθεί µια νέα διασταύρωση.

Ο υβριδικός χώρος προσδιορίζει µια αρχιτεκτονική η οποία παράγεται από τις ιδέες της αντίθεσης και της ανοµοιογένειας – το δυνατό και το αδύναµο, το σχηµατισµένο και το άµορφο, το αληθινό και το φανταστικό. Αναπτύσεται δηλαδή µέσα από την ενσωµάτωση ανταγωνιστικών ταυτοτήτων ξεδιπλώνοντας και καταναλώνοντας αντίθετες γεωµετρίες. Αυτή η νέα αρχιτεκτονική οργανώνει ένα κόσµο διευθετώντας τους χώρους µεταξύ των πραγµάτων αντί να διαιωνίζει το µύθο µια ιδανικής µορφής. Εν κατακλείδη συµπεριλαµβάνει την αρχιτεκτονική της έγκλεισης, της απορρόφησης, του ανασυνδιασµού και του µίγµατος. Εν ολίγης ένας υβριδικός χώρος µπορεί να διαµορφώνεται και µετασχηµατίζεται διαρκώς. Η οργάνωση του δεν στηρίζεται πλέον σε µια κατακόρυφη, ιεραρχική δοµή, αντιθέτως σε ένα ευέλικτο δίκτυο δράσεων και συσχετισµών.

Στην υβριδική τεχνική, το ενδιαφέρον εστιάζεται από τα υψηλής τεχνολογίας πειράµατα (ως κατάλοιπα του µοντέρνου πνεύµατος) στα υβριδικά µοντέλα των οποίων η γλώσσα στηρίζεται στην αλληλεπίδραση µεταξύ των φυσικών και των υπερσύγχρονων τεχνητών υλικών. Η αλλαγή συτή µας δίνει την δυνατότητα να αντιληφθούµε τα συστήµατα όχι από την πλευρά των µαθηµατικών αναλογιών και της ενότητας των υλικών, αλλά της περιβαλλοντικής αντιστοιχίας. Έτσι ανοίγεται δρόµος για πειράµατα στα οποία η αρµονική µίξη ετερογενών υλικών γίνεται το νέο χαρακτηριστικό οπτικό γνώρισµα.

Αναφέρονται ορισµένοι αρχιτεκτονες που έχουν ασχοληθεί µε τέτοιες εφαρµογές όπως οι Morphosis, Sulan Kolatan, William J. Mac Donald, Stephen Perella, Marcos Novak κ.ά.

Βιβλιογραφια
- Hybrid space : new forms in digital architecture, Zellner, Peter
- The metapolis, dictionary of advanced architecture