<< An architectural style is a specific method of construction, characterized by the features that make it notable. A style may include such elements as form, method of construction, materials, and regional character. Most architecture can be classified as a chronology of styles which changes over time. These may reflect changing fashions, changing beliefs and religions, or the emergence of new ideas and new technology which make new styles possible.Styles therefore emerge from the history of a society and are documented in the subject of architectural history. At any time several styles may be fashionable, and when a style changes it usually does so gradually, as architects learn and adapt to new ideas. The new style is sometimes only a rebellion against an existing style. >>
πηγή: wikipedia- http://en.wikipedia.org/wiki/Architectural_style
Τα στυλ αντιπροσωπεύουν μακρές περιόδους καινοτομιών, στις οποίες συγκεντρώνονται όλες οι προσπάθειες ως συλλογική κίνηση, με σκοπό την δημιουργία μιας κοινής πρακτικής και συνομιλίας μεταξύ των αρχιτεκτονημάτων σε παγκόσμιο επίπεδο. Κάθε στυλ απαιτεί ένα όνομα ώστε να μπορεί να αναγνωρίζεται από τον κόσμο, να γίνεται αντιληπτό όχι μόνο στους κύκλους της αρχιτεκτονικής, αλλά και της κοινωνίας, καθώς η αρχιτεκτονική είναι παγκόσμια, εφόσον κάθε αρχιτεκτόνημα εκτίθεται και αξιολογείται σε σχέση με άλλα. Σαφώς θα υπάρχουν συγκλίσεις που υπονοούν συνέπεια ως προς τις αρχές, τις φιλοδοξίες, τις αξίες, καθώς και εποικοδομητικό ανταγωνισμό-που θα δημιουργήσουν προϋποθέσεις για μια συνολική πρόοδο, ένα ενοποιημένο στυλ, μια παγκόσμια βέλτιστη πρακτική. Στην σημερινή εποχή έχει, λοιπόν, τεθεί το ερώτημα αν υπάρχει μια κοινή πρακτική, ένα ενιαίο στυλ για το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε, μετά τον μοντερνισμό που προηγήθηκε.
Ο αρθρογράφος αναφέρει λοιπόν πως ναι, υπάρχει ένα στυλ για το οποίο μπορούμε να μιλήσουμε στον 21ο αιώνα, και πιο συγκεκριμένα αφορά τα τελευταία 10 χρόνια, μέσα στα οποία παρουσιάστηκε και ο όρος "παραμετρισμός", στην 11η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής(2008) στη Βενετία. Τι περιλαμβάνει όμως η έννοια στυλ στην σημερινή εποχή; Ο όρος έχει ευτελισθεί και περιορισθεί στη μόδα και την εμφάνιση, έχει χαθεί από τον αρχιτεκτονικό λόγο, πράγμα που θεωρείται κρίσιμο για τον κλάδο αυτό. Το στυλ στην αρχιτεκτονική αποτελεί και αποτελούσε πάντοτε τον τρόπο αντίληψης και αναγνώρισής της από την κοινωνία, την τρόπο επικοινωνίας της σε αυτήν. Επομένως χρειάζεται να υποστηριχθεί η έννοια του στυλ, αλλά και να ανασυγκροτηθεί, να επαναπροσδιοριστεί ώστε να επανακτήσει την ισχύ της στον αρχιτεκτονικό λόγο, παράλληλα με την παρουσίαση ενός νέου αρχιτεκτονικού κινήματος ζωτικής σημασίας.
Η ιστορία μας έχει δείξει πως κάθε στυλ έχει προκύψει ως αντίδραση, επανάσταση σε αυτό που προηγήθηκε. Παράλληλα, έως ότου εδραιωθεί το δυναμικό στυλ, υπάρχουν περίοδοι μεταβατικές, κατά τη διάρκεια των οποίων εμφανίζονται κινήματα επαναστατικά, που ακολουθούν παράλληλους δρόμους και εμπλουτίζουν αργότερα το επικρατές στυλ. Πιο συγκεκριμένα στην περίοδο που διανύουμε ο Μοντερνισμός έχει παρέλθει, ακολούθησε ως επαναστατικό κίνημα ο Μεταμοντερνισμός, όπως ακριβώς ήταν η Art Nouveau ή ο Εξπρεσιονισμός για τη μετάβαση από τον Ιστορικισμό στον Μοντερνισμό. Η εμφάνιση, λοιπόν, του παραμετρισμού θα δοθεί ως βιώσιμη, πιστευτή απάντηση στην κρίση του Μοντερνισμού.
Εννοιολογικά,ο αρθρογράφος αναφέρει για τον παραμετρισμό ότι προϋποθέτει όλα τα αρχιτεκτονικά στοιχεία και τα συμπλέγματα να είναι παραμετρικά πλασμένα, επομένως τη στροφή στα βασικά συστατικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής, παραίτηση από τα ιδανικά/ άκαμπτα γεωμετρικά σχήματα και χρήση νέων στοιχείων ως έμψυχες, δυναμικές, προσαρμοστικές γεωμετρικές οντότητες. Αυτή είναι η πιο προφανής εννοιολογική ανάλυση του παραμετρισμού, που όμως περιλαμβάνει και μια πιο λειτουργική διάσταση, καθώς στην εποχή που ζήσαμε μέσα από τον μοντερνισμό όλα περιστρέφονται γύρω από τον παγκόσμιο άνθρωπο.
Αυτό όμως που χαρακτηρίζει την νέα εποχή του παραμετρισμού είναι οι νέες φιλοδοξίες και αξίες τόσο σε επίπεδο φόρμας, όσο και σε επίπεδο λειτουργίας, που θα επιδιωχθεί μέσω νέων εργαλείων και τεχνικών. Μέσω του παραμετρισμού επιδιώκεται ποικιλομορφία και πολυπλοκότητα, μια περίπλοκη τάξη του χώρου μέσω των αρχών της διαφορετικότητας και της συσχέτισης. Ο άνθρωπος φτιάχνεται μέσα από μια διαχείριση γενετικής πληροφορίας, που καθορίζει πως θα είναι, πως θα επηρεάζεται από την κοινωνία. Πως θα μπορούσε λοιπόν το αρχιτεκτονικό κίνημα που προετοιμάζεται να επικρατήσει να μην σχετίζεται με την διαχείριση πλήθους πληροφοριών και παραμέτρων για τον σχεδιασμό που αφορά, όπως είπαμε στον άνθρωπο;
Ο συγγραφέας προτείνει όσον αφορά στην λειτουργικότητα να αποφεύγονται τα λειτουργικά στερεότυπα και η ζωνοποίηση, όλες οι λειτουργίες να επικοινωνούν μεταξύ τους και να αποτελούν παραμετρικά σενάρια δραστηριοτήτων. Όσον αφορά στη φόρμα, προτείνει να αποφεύγονται οι άκαμπτες μορφές, η επανάληψη και τα κολάζ άσχετων απομονωμένων στοιχείων, καθώς συνεπάγονται έλλειψη πλαστικότητας, ποικιλίας και τάξης. Παράλληλα, θεωρεί ότι οι μορφές πρέπει να είναι μαλακές, να υπάρχουν διαβαθμίσεις και συσχετίσεις/αλληλεξαρτήσεις μεταξύ των συστημάτων που οργανώνονται.
Παρ'όλα αυτά, τίποτα δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς την τήρηση κάποιων κανόνων που θέτει η συνοχή του στυλ. Κάθε συμβιβασμός θέτει σε κίνδυνο το σχεδιασμό. Όπως προαναφέρθηκε, στον παραμετρισμό δίνονται πολλές πληροφορίες στον σχεδιασμό μέσα σε ένα πυκνό δίκτυο οργανώσεων και όλα τα στοιχεία αλληλεξαρτώνται, γεγονός που δεν συνεπάγεται μονοτονία ή ομοιογένεια, αλλά κοινή λογική και αξίες. Αυτό σημαίνει ότι οι συνέχειες δεν θα πρέπει να διαταράσσονται από παρεμβάσεις.
Η παραμετρική συνέχεια και συνέπεια είναι δύσκολα και απαιτεί ταλέντο και εμπειρογνωμοσύνη, ώστε να μην δημιουργείται οπτικό χάος μέσα στη σύγχρονη πολυπλοκότητα. Η ιδέα του πλουραλισμού μορφών, όπως θέτει ο αρθρογράφος, είναι μόνο ένα σύμπτωμα του γενικότερου ευτελισμού και δυσφήμισης της έννοιας του στυλ, επομένως ένα ενιαίο στυλ θα είχε πολλά πλεονεκτήματα σε σχέση με τον στυλιστικό κατακερματισμό που επικρατεί στις μέρες μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου