READINGS ON ARCHITECTURAL THEORY AND CREATION 2013-2015

Αρχιτεκτονική | Στυλ και Τάσεις   

Δασοπούλου Γραμματική (7557)

Η αρχιτεκτονική σύνθεση ορίζεται από σύνολα κανόνων τα οποία στο βάθος των χρόνων μεταβάλλονται ορίζοντας έτσι τάσεις οι οποίες με τη δικιά τους νομοτέλεια επηρεάζουν την σύνθεση ενός αρχιτεκτονήματος.

Ο παραμετρισμός είναι ένα στυλ που δημιουργήθηκε μετά τον Μοντερνισμό και το όνομα του οποίου δόθηκε στην 11^η Biennale Αρχιτεκτονικής στη Βενετία. Αποτελεί ένα ζωτικής σημασίας κίνημα στον αρχιτεκτονικό λόγο ενώ παράλληλα επιβεβαιώνει την έννοια του στυλ ως μια σημαντική και παραγωγική κατηγορία στον προσανατολισμό του αρχιτεκτονικού λόγου. Με τον παραμετρισμό συνεπάγεται μια θεμελιώδη στροφή στο εσωτερικό των βασικών συστατικών στοιχείων της αρχιτεκτονικής. Σήμερα, το νέο κύμα του παραμετρισμού φέρνει μια σύγχρονη εξάρτηση από γεωμετρίες που είναι πιο δυναμικές και προσαρμοστικές καθώς ως βασικές γεωμετρίες χρησιμοποιούνται δομικά στοιχεία όπως τα "μαλλιά", τα "ρούχα" ακόμα και οι "σταγόνες", στοιχεία δηλαδή με νευρώσεις και καμπύλες.

Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός επιπλέον αποδίδεται και με τον όρο μορφογένεση (morphogenesis > birth of form) και δεν βασίζεται πλέον σε σταθερές ποσότητες ή ποιότητες, που οδηγούν στη σύνθεση της μορφής αλλά σε ασταθείς σχέσεις μεταξύ των μεταβλητών. Ουσιαστικά πρόκειται για την γένεση της μορφής όπως ακριβώς μετά τη σύλληψη της ιδέας από τον δημιουργό. Η μορφογένεση επαναφέρει την υλικότητα και γίνεται με φυσικό τρόπο ώστε να σέβεται τη φύση και κάθε τι που η ίδια δημιουργεί.

Με την ευρέως διαδεδομένη χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή η αρχιτεκτονική αποδίδεται και εκφράζεται με πολλές χρήσεις. Η εκφραστικότητα είναι ένας όρος που αν και πολλές φορές συγχέεται με τον δυναμισμό ωστόσο όμως διαφέρει από αυτόν διότι η εκφραστικότητα έχει χαρακτήρα και ταυτότητα. Αντίθετα, ο δυναμισμός περιλαμβάνει την κίνηση, τη ζωντάνια και τη δράση. Η εκφραστικότητα αναφέρεται όχι μόνο σε αυτά που βλέπουμε αλλά και σε αυτά που δεν βλέπουμε.

Πρόσφατες θεωρίες σχετικά με τη μορφή της αρχιτεκτονικής εστιάζουν σε υπολογιστικές μεθόδους αναζήτησης και έκφρασής της. Η χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή σήμερα δίνει λύσεις σε προβλήματα χώρου και μορφής και ενισχύει την αρχιτεκτονική με νέες στρατηγικές και δυνατότητες.

Σε μια προσπάθεια κατανόησης αυτών των νέων δυνατοτήτων (της διάπλασης των μορφών) από την αρχιτεκτονική, έχουν κυριαρχήσει δύο προσεγγίσεις. Η πρώτη προσέγγιση βασίζεται σε ιστορικά στοιχεία και επιδιώκει μεταφορικά ή έμμεσα να συνδέσει προηγούμενες έννοιες ή concepts σε ένα νέο πλαίσιο εμπλουτισμένο από ψηφιακά εργαλεία χρησιμοποιούμενα από την ανθρώπινη δημιουργικότητα και ερμηνεία. Τέλος, η δεύτερη προσέγγιση, βασίζεται σε ένα θεωρητικό πλαίσιο που είναι σημαντικό ώστε να αξιολογηθούν οι μηχανισμοί κριτικά, εξετάζοντας στοιχεία πέρα  από την προηγούμενη κατανόηση και εκτός του πλαισίου των προβλεπόμενων γεγονότων. Οι ψηφιακές συσκευές χρησιμοποιούνται ως εργαλεία εξερεύνησης όχι γι αυτά που είναι γνωστά αλλά γι αυτά που δεν είναι διαμορφώνοντας νέες ιδέες και έννοιες.        

Βιβλιογραφικές πηγές:

·        Διάλεξη Manuel DeLanda http://youtu.be/5HSMTUZ64bY

·        http://www.amazon.com/Expressive-Form-Conceptual-Approach-Computational/dp/0415317444

·        http://www.patrikschumacher.com/Texts/The%20Parametricist%20Epoch_Lets%20the%20Style%20Wars%20Begin.htm